Nga Mehdi Hassan | The Guardian
A mund të heqim dorë më në fund nga pretendimi se ajo që kemi parë në Gaza gjatë 22 muajve të fundit është thjesht një “luftë,” një “konflikt,” apo një “krizë humanitare”? Shumë nga grupet kryesore ndërkombëtare për të drejtat e njeriut dhe ato humanitare, si Amnesty International, Human Rights Watch dhe Doctors Without Borders, kanë rënë dakord muaj më parë se ajo që po shohim përditë në telefonat tanë është, në fakt, një gjenocid.
Këtë javë, edhe grupi kryesor izraelit për të drejtat e njeriut, B’Tselem, arriti në “përfundimin e qartë se Izraeli po ndërmerr veprime të koordinuara për të shkatërruar qëllimisht shoqërinë palestineze në Rripin e Gazës.” Me fjalë të tjera, tha B’Tselem, “Izraeli po kryen gjenocid kundër palestinezëve në Rripin e Gazës.”
Debati nëse ajo në Gaza është apo jo gjenocid, në thelb, ka marrë fund. A mund të ndalojmë tani së pretenduari se jemi vetëm vëzhgues të këtij gjenocidi? Se faji ynë është vetëm i mosveprimit dhe jo i veprimit? Sepse e vërteta e pakëndshme është se SHBA-ja jo vetëm që ka mbyllur sytë ndërsa dhjetëra mijëra palestinezë janë rrethuar dhe bombarduar, vrarë nga uria dhe masakruar, por ka ndihmuar Izraelin të tërheqë këmbëzën. Ne kemi qenë bashkëpunëtorë në këtë gjenocid, që në vetvete është krim sipas nenit III të Konventës së Gjenocidit.
Siç e pranoi në nëntor 2023 ish-gjeneral majori izraelit Yitzhak Brick: “Të gjitha raketat tona, municionet, bombat me drejtim të saktë, të gjithë avionët dhe bombat, të gjitha janë nga SHBA-ja. Në momentin që ata mbyllin rubinetin, ti nuk mund të vazhdosh të luftosh. Nuk ke aftësi… Të gjithë e kuptojnë se nuk mund ta luftojmë këtë luftë pa Shtetet e Bashkuara. Pikë.”
Në fakt, duke pasur parasysh vlerësimin e Brick, unë do të thoja se ajo që kemi parë nga qeveria amerikane në Gaza është më shumë se sa thjeshtë bashkëpunim. Është pjesëmarrje aktive në një gjenocid të vazhdueshëm.
Donald Trump i ka dhënë kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu dhe qeverisë së tij të ekstremit të djathtë jo vetëm dritën jeshile për “spastrimin” e Gazës dhe “përfundimin e punës,” por edhe armët, inteligjencën dhe fondet për ta bërë këtë. Kur Netanyahu nisi bllokadën për të gjitha ushqimet dhe ndihmat që hynin në Gaza, ai theksoi se kjo u bë “në koordinim të plotë me Presidentin Trump dhe njerëzit e tij.” Siç raportoi Axios në fund të korrikut, “gjatë gjashtë muajve të fundit, Trump i ka dhënë Netanyahut një dorë pothuajse të lirë për të bërë çfarëdo që dëshironte në Gaza.” Një zyrtar izraelit i tha faqes: “Në shumicën e thirrjeve dhe takimeve, Trump i tha Bibit: ‘Bëj atë që duhet të bësh në Gaza.’”
Aleatët republikanë të Trump në Dhomën e Përfaqësuesve dhe në Senat janë edhe më entuziastë. Harrojeni bashkëpunimin; Kongresi është plot me republikanë që brohorasin për gjenocidin, që nga senatori Tom Cotton: “le të hedhin në erë edhe gërmadhat në Gaza,” te Lindsey Graham: “le ta rrafshojmë vendin”. Anëtari më i ri i Dhomës së Përfaqësuesve, Randy Fine, një republikan nga Florida, ka bërë thirrje për hedhjen e bombave bërthamore mbi Gazën dhe tha para pak ditësh se palestinezët në Gaza duhet “të vdesin nga uria” derisa të lirohen të gjithë pengjet izraelitë. (Një kujtesë se nxitja për gjenocid është gjithashtu një krim sipas nenit III të Konventës së Gjenocidit.)
Por nuk mund t’i lëmë as demokratët të qetë. 16 muajt e parë të kësaj masakre masive u zhvilluan nën mbikëqyrjen e një presidenti demokrat. Që në fillim, Joe Biden i dha Netanyahut dhe kabinetit të tij gjenocidial çdo gjë që u duhej – bomba 2000-paudëshe për t’i hedhur mbi kampet e refugjatëve plot me fëmijë palestinezë? Po. Vetoja në Këshillin e Sigurimit të OKB-së për të penguar kalimin e rezolutave që bënin thirrje për një armëpushim të përhershëm? Po. Fshehja e raporteve të brendshme të qeverisë amerikane që paralajmëronin për krime lufte dhe uri në Gaza? Po.
Nuk ishte vetëm Biden. Pjesa më e madhe e demokratëve në Kongres shpenzuan një pjesë të madhe të vitit 2024 duke votuar vazhdimisht për të vazhduar armatosjen, financimin dhe justifikimin e vrasjes masive të civilëve palestinezë. Edhe tani, në verën e 2025-ës, shtatë senatorë të profilit të lartë demokratë ishin të lumtur të bënin një foto duke qeshur me Netanyahun, përfshirë liderin e pakicës në Senat, Chuck Schumer, i cili pretendon se bisedat për gjenocid janë antisemite dhe thotë se puna e tij “është ta mbajë të majtën pro-Izrael.”
Pastaj është bashkëpunimi i mediave amerikane në këtë gjenocid. Nuk janë vetëm ata që duan të imitojnë Radio Ruandën në Fox, ku moderatori i mëngjesit Brian Kilmeade ka thënë se ishte e vështirë “të ndash palestinezët nga Hamasi” dhe moderatori i “prime-time,” Jesse Watters, ka thënë se “askush nuk i dëshiron” refugjatët palestinezë dhe se “demografikisht [palestinezët] janë një kërcënim.”
Ka nxitës të gjenocidit edhe në mediat liberale. Ata që vazhdimisht ngulmojnë se izraelitët kanë të drejtë të mbrohen, ndërsa kurrë nuk pyesin nëse palestinezët kanë të njëjtën të drejtë. Ata që përsërisin fjalët e qeverisë izraelite ndërsa zbardhin dhunën e ushtruar mbi Gazën. Palestinezët, mos harroni, nuk vriten nga bombat apo plumbat izraelitë; ata thjesht “vdesin.”
Redaksitë e lajmeve në SHBA kanë bërë të pamundurën për të paraqitur “të dyja anët,” edhe kur njëra anë është cilësuar si gjenocidiale nga disa prej studiuesve kryesorë botërorë për gjenocidin. The New York Times, sipas një memorandumi të brendshëm të marrë nga The Intercept, udhëzoi gazetarët që mbulonin Gazën të kufizonin përdorimin e termave “gjenocid” dhe “spastrim etnik” dhe të “shmangnin” frazën “territor i pushtuar” kur i referoheshin Bregut Perëndimor dhe Gazës.
Një studim i mbulimit mediatik, i botuar gjithashtu nga The Intercept, zbuloi se “termat shumë emocionalë për vrasjen e civilëve si ‘masakër,’ ‘thertore,’ dhe ‘e tmerrshme’ u rezervuan pothuajse ekskluzivisht për izraelitët e vrarë nga palestinezët, dhe jo anasjelltas.” Një tjetër studim, i botuar në The Nation, zbuloi se “me një përjashtim, emisionet e së dielës mbuluan dhe debatuan [Gazën] për 12 muaj pa folur me asnjë palestinez apo palestinezo-amerikan të vetëm.”
Përtej mediave, edhe institucionet elitare amerikane janë turpshëm bashkëpunëtore në shkatërrimin e Gazës, nga universitetet e Ivy League që ndëshkuan protestuesit anti-gjenocid në kampuset e tyre; te firmat ligjore prestigjioze që skualifikuan aplikantët anti-gjenocid për punë; te kompanitë e teknologjisë së madhe të akuzuara nga një raportues special i OKB-së se po përfitojnë nga gjenocidi.
Shumica e amerikanëve, sigurisht, nuk duan të besojnë se vendi i tyre po ndihmon në kryerjen e një prej mizorive më të këqija të shekullit të 21-të. Por, përsëri, duhet të ndalojmë së shtiruri. Bashkëpunimi dhe bashkëfajësia jonë janë të qarta. Siç ka shkruar kolegu im në Zeteo, Spencer Ackerman: “Ky është një gjenocid amerikan po aq sa është një gjenocid izraelit.”
SHBA-ja furnizoi dhe më pas rifurnizoi bombat dhe plumbat e përdorur për të vrarë dhjetëra mijëra civilë palestinezë; SHBA-ja lehtësoi shkatërrimin e shtëpive dhe spitaleve; SHBA-ja dha miratimin për vdekjen nga uria të fëmijëve. Këto janë fakte të pamohueshme.
Dhe kështu, drejtuar administratave të Biden dhe Trump, demokratëve dhe republikanëve në Kongres, dhe mediave amerikane, unë them këtë: historia do t’ju gjykojë. Për bombat që dërguat, për votat që hodhët, për gënjeshtrat që thatë. Kjo do të jetë trashëgimia juaj e turpshme kur pluhuri më në fund të bjerë në Gaza, kur të gjithë trupat të jenë nxjerrë nga rrënojat. Jo mbrojtja e një aleati apo lufta kundër terrorizmit, por bashkëpunim i pandërprerë në një gjenocid; ndihmë dhe nxitje për krimin e krimeve.
Solli në shqip Observer.al
Mehdi Hasan është themeluesi, drejtori ekzekutiv dhe kryeredaktori i kompanisë mediatike Zeteo.
