Rasti i Belgjikës tregon se si Islamofobia po shprehet gjithnjë e më shumë përmes gjuhës së sigurisë, neutralitetit dhe frikës nga ndryshimet demografike.
Në diskursin politik bashkëkohor, asnjë grua nuk është “shpëtuar” aq pa reshtur sa gruaja muslimane. Ajo paraqitet si viktimë pasive që pret dikë ta çlirojë, ndërsa zgjedhjet e saj lexohen si simptoma shtypjeje. Siç argumenton Soumaya Ghannoushi, kjo grua nuk ekziston: është figurë imagjinare.
Idetë që përmban ai dokument tashmë qarkullonin mes figurave islamofobe shqiptare vite përpara. Kjo ngre një pyetje më të rëndësishme: çfarë qëllimi i shërben kjo narrativë?
Një çerek shekulli pas 11 shtatorit, "Lufta kundër Terrorit" nuk ka marrë fund. Ajo thjesht ka evoluar. Ajo që nisi si përgjigje ndaj një sulmi u kthye në një arkitekturë të qëndrueshme dyshimi, e cila e shpalli kërcënim sigurie vetë identitetin musliman.
Kolonializmi serb dhe ndikimet e tij të fshehta në identitetin dhe kulturën shqiptare kërkojnë një adresim të menjëhershëm dhe një proces dekolonizimi.
Media dhe politikanët britanikë kanë mbjellë farat e kësaj trazire të dhunshme, pasi kanë kaluar vite duke demonizuar dhe viktimizuar muslimanët për të shmangur vëmendjen nga dështimet politike dhe për të fituar vota dhe shikueshmëri.
Promovimi i tepruar i shqiptarizmit, i cili dikur kishte një funksion të dobishëm, tani krijon ndjenjë tjetërsimi te shqiptarët myslimanë duke u imponuar një identitet të ngurtë që i jep përparësi kombin mbi shprehjet fetare.
Cikli i ri i histerisë islamofobe në Kosovë, me gjoja konvertime kolektive dhe sulme të shfrenuara kundër besimit islam, na detyron që të kthehemi pas në histori për të parë cili ka qenë roli i vërtetë i Islamit ndër shqiptarë.
Me këtë qasje të gabueshme, sidomos në Kosovë, Perëndimi ka dhënë sinjale se nuk e ka mbyllur përgjithmonë mundësinë që Serbia t’i kthehet misionit të saj të hershëm - çrrënjosjes së muslimanëve nga Ballkani.