Rasti i Belgjikës tregon se si Islamofobia po shprehet gjithnjë e më shumë përmes gjuhës së sigurisë, neutralitetit dhe frikës nga ndryshimet demografike.
Në diskursin politik bashkëkohor, asnjë grua nuk është “shpëtuar” aq pa reshtur sa gruaja muslimane. Ajo paraqitet si viktimë pasive që pret dikë ta çlirojë, ndërsa zgjedhjet e saj lexohen si simptoma shtypjeje. Siç argumenton Soumaya Ghannoushi, kjo grua nuk ekziston: është figurë imagjinare.
Idetë që përmban ai dokument tashmë qarkullonin mes figurave islamofobe shqiptare vite përpara. Kjo ngre një pyetje më të rëndësishme: çfarë qëllimi i shërben kjo narrativë?
Një çerek shekulli pas 11 shtatorit, "Lufta kundër Terrorit" nuk ka marrë fund. Ajo thjesht ka evoluar. Ajo që nisi si përgjigje ndaj një sulmi u kthye në një arkitekturë të qëndrueshme dyshimi, e cila e shpalli kërcënim sigurie vetë identitetin musliman.
Pas përfundimit të Luftës së Ftohtë u pa e nevojshme të krijohej perceptimi i "kërcënimit islamik" për të justifikuar vazhdimin e mbeshtetjes amerikane për Izraelin.
Kjo ese, e para e këtoj lloji, trajton qasjet teorike kryesore mbi konceptet e Islamofobisë dhe racizmit anti-musliman, të pranishme në literaturën akademike.
Në histori njihen përpjekje të herëpashershme për “kthim në identitet”, me anë të spastrimit të elementeve kulturore që nuk mbahen si autentike, sepse janë shtuar nga pushtues apo janë huazuar nga kultura të tjera.
Mbështetja e pakushtëzuar e SHBA-së për Izraelin, pavarësisht gjenocidit të vazhdueshëm në Gaza, si dhe rritja e Islamofobisë në partinë demokratike dhe republikane është bërë një vijë e kuqe për shumë muslimanë amerikanë.