Rasti i Belgjikës tregon se si Islamofobia po shprehet gjithnjë e më shumë përmes gjuhës së sigurisë, neutralitetit dhe frikës nga ndryshimet demografike.
Në diskursin politik bashkëkohor, asnjë grua nuk është “shpëtuar” aq pa reshtur sa gruaja muslimane. Ajo paraqitet si viktimë pasive që pret dikë ta çlirojë, ndërsa zgjedhjet e saj lexohen si simptoma shtypjeje. Siç argumenton Soumaya Ghannoushi, kjo grua nuk ekziston: është figurë imagjinare.
Idetë që përmban ai dokument tashmë qarkullonin mes figurave islamofobe shqiptare vite përpara. Kjo ngre një pyetje më të rëndësishme: çfarë qëllimi i shërben kjo narrativë?
Një çerek shekulli pas 11 shtatorit, "Lufta kundër Terrorit" nuk ka marrë fund. Ajo thjesht ka evoluar. Ajo që nisi si përgjigje ndaj një sulmi u kthye në një arkitekturë të qëndrueshme dyshimi, e cila e shpalli kërcënim sigurie vetë identitetin musliman.
Nëse këto strategji nuk çmontohen, dhuna gjenocidale që palestinezët po durojnë sot rrezikon të bëhet modeli se si shënjestrohet jeta muslimane në mbarë botën.
Mohimi i urisë dhe gjenocidit në Gaza, pavarërisht provave të pakundërshtueshme nga burime ndërkombëtare, është mjet i dezinformimit strategjik të Izraelit për ta larguar fajin nga vetja.
Dy ideologjitë u shfaqën gjatë Kryqëzatave dhe sot vazhdojnë të justifikojnë pushtimin, gjenocidin dhe kolonializmin izraelit të mbështetur nga Perëndimi.
Në këtë shkrim, autori trajton ndikimin e të ashtuquajturit "Islam politik" (Islamokracisë) dhe "Islamofobisë" në praktikën dhe perceptimin e fesë islame në Kosovën e pasluftës.