Këto fakte tregojnë qartë fytyrën e vërtetë të atyre që e krijuan këtë propagandë kaq të fuqishme kundër organizatave dhe fondacioneve islame me pretekstin e “luftës kundër terrorizmit”, ku pasoja më e madhe ishte kostoja humane.
Gjenocidi nuk është një fenomen i izoluar, por një model i përsëritur i spastrimit etnik dhe represionit, shpesh i justifikuar nga ideologji supremaciste dhe interesa gjeopolitike.
Normalizimi i ndjenjave anti-muslimane, të nxitura nga forcat politike të ekstremit të djathtë dhe media si bashkëfajtore, ka krijuar një klimë ku dhuna kundër muslimanëve jo vetëm që tolerohet, por shpesh injorohet.
Të menduarit kritik, diskutimet me ekspertët, gjykimi i pavarur dhe informacioni i verifikuar janë strategjia e duhur për t’i rezistuar qëllimit shpesh manipulues të medias.
Lliria e shprehjes është një gur themeli i shoqërive demokratike, por ajo mbart me vete “detyra dhe përgjegjësi të veçanta” dhe mund të jetë subjekt i disa kufizimeve për të mbrojtur të drejtat e të tjerëve dhe rendin publik.
Autori argumenton se nuk ka vetëm një model të vetëm të identitetit shqiptar dhe kritikon nacionalistët anti-muslimanë për akuzat e tyre joreale ndaj muslimanëve.
Qasja eurocentrike ka bërë që OJQ-të në vend t'i japin përparësi integrimit euroatlantik në dëm të identitetit musliman, duke e fshirë këtë të fundit qëllimisht nga diskursi kombëtar.