Rasti i Belgjikës tregon se si Islamofobia po shprehet gjithnjë e më shumë përmes gjuhës së sigurisë, neutralitetit dhe frikës nga ndryshimet demografike.
Në diskursin politik bashkëkohor, asnjë grua nuk është “shpëtuar” aq pa reshtur sa gruaja muslimane. Ajo paraqitet si viktimë pasive që pret dikë ta çlirojë, ndërsa zgjedhjet e saj lexohen si simptoma shtypjeje. Siç argumenton Soumaya Ghannoushi, kjo grua nuk ekziston: është figurë imagjinare.
Idetë që përmban ai dokument tashmë qarkullonin mes figurave islamofobe shqiptare vite përpara. Kjo ngre një pyetje më të rëndësishme: çfarë qëllimi i shërben kjo narrativë?
Një çerek shekulli pas 11 shtatorit, "Lufta kundër Terrorit" nuk ka marrë fund. Ajo thjesht ka evoluar. Ajo që nisi si përgjigje ndaj një sulmi u kthye në një arkitekturë të qëndrueshme dyshimi, e cila e shpalli kërcënim sigurie vetë identitetin musliman.
Të menduarit kritik, diskutimet me ekspertët, gjykimi i pavarur dhe informacioni i verifikuar janë strategjia e duhur për t’i rezistuar qëllimit shpesh manipulues të medias.
Lliria e shprehjes është një gur themeli i shoqërive demokratike, por ajo mbart me vete “detyra dhe përgjegjësi të veçanta” dhe mund të jetë subjekt i disa kufizimeve për të mbrojtur të drejtat e të tjerëve dhe rendin publik.
Autori argumenton se nuk ka vetëm një model të vetëm të identitetit shqiptar dhe kritikon nacionalistët anti-muslimanë për akuzat e tyre joreale ndaj muslimanëve.
Qasja eurocentrike ka bërë që OJQ-të në vend t'i japin përparësi integrimit euroatlantik në dëm të identitetit musliman, duke e fshirë këtë të fundit qëllimisht nga diskursi kombëtar.